okunacak gibi değil

Profesyonel iş yaşamında 3. ayım. bu kadar strese rağmen,
hiçbir proje yetişmiyorken, her şey ama her şey çok önemli ve çok acil bir meseleyken,
hala hiçbir şey öğrenememişken, hayatın bu kadar monoton bir hal almasını neye bağlayabiliriz bilemedim
en başta heyecanlı ve hırslıydık öğrenecek çok şey vardı
yavaş yavaş
içi kurumaya mahkum, etrafa donuk gözlerle bakan, hiçbir şeyden heyecan duymayan bireyler haline getiriliyoruz
bankacılık para üzerine kurulmuş kökleri çok eskiye dayalı bir sistem, para ise insanı insan olmaktan çıkaran basit bir araç
bizden beklenen sistemin parçası ya da kölesi olmamız değil,
sisteme sorgulayan gözlerle bakacak, analiz edebilecek ve daha da kokuşmuş alt sistemler yaratabilecek mimarlar olmamız
böyle bir acımasızlığı hakedecek ne yaptık

haftaiçi her gün 8-5 büründüğü maskenin derdinde, hayattan hiçbir beklentisi olmayan insan manzaraları
iş hayatının tüm çalışanları aynı düzlükteki kalıplara sokma başarısını, benden daha tecrübeli olanlara baktığımda rahatlıkla görebiliyorum

şirketteki en mutlu gün cuma, herkes o maskeden biraz olsun sıyrılma derdinde çünkü
yetmeyen haftasonları, beni cuma günleri bile bir sonraki cumayı beklemeye itiyor.

haftasonlarındaysa avunduğumuz tek şey..



brandnewVinyl