ilk defa başlık yazıyorum

sevgili juicırlar, kalbimiz kadar temiz bu sayfaları anlamsızca kullanmak istemiyorum fakat, içimdeki ve dışımdaki hatta etrafımdaki bu anlamsız boşluk beni bu boş sayfalara itiyor. hani 'sevgi içimizde' derler ya... onu düşünüyorum bir 5 -10 dakikadır. çok uzun değil yani. telaşlanmayın sakın bu kız oturup düşünerek kendi kendini sindiricek diye. ne diyordum; işte düşündüm ve diyorum ki sevgi içimizde değil galiba. sanırım sevgi tamamen bizim dışımızda. fiziksel olarak dışımızda olduğu gibi tamamen mental olarak da bizim dışımızda gelişen bir şey. sevgi bizim dışımızdaki herhangi bir şey ve o şeyin bizimle olan ilişkisinden ortaya çıkıyor. bu durumda tamamen dışımızda aslında. dış etken olmadığı sürece sevginin ortaya çıkma ihtimali de neredeyse hiçe doğru yaklaşıyor. aslında bu insanın ne kadar aciz olduğunu göstermiyor mu? o kadar kendi içinde olduğunu düşündüğü sevgi bile aslında ondan ne kadar uzakta bir yerlerde...